Uitslapen
Ik word wakker in de modder. Rug nat, handen bruin en mijn haar, daar probeer ik maar niet aan te denken. Naast me ligt een peuk, bomen in de verte. Het is koud. Ik staar naar de blauwe hemel en de opstijgende wolkjes van adem.
Nog niet zo lang geleden kon je hier de hemel niet zien. Ik weet het nog precies: donkere platen, ijzeren balken en schijnwerpers. Houten vloer waar een weeïge geur uit kwam, de geur van gezelligheid. Geel gordijn. Een gordijn dat open kon, van binnen word ik warm bij die gedachte. Ik zing zachtjes op het ritme van de herinnering en zie mezelf nog springen in die bruine avond, springen totdat er allang geen mens meer was. Tot ze me naar buiten brachten, het was klaar. De mensen gingen weg, de lichten uit, het levensgrote bouwwerk werd onzichtbaar. Maar het was er, want ik kon het klamme zeil nog voelen.
Ik ga zitten en kijk naar het spoor van de laatste wagen die het terrein verlaten heeft. Alles is weg, op de peuk na die iemand met zijn voet tussen de planken schoof. Maar ik had besloten er te blijven. Voor altijd.
Ben je weer te zwaar op stap geweest en werd je dronken ergens wakker?
Altijd hè.
Haha. Het verband dat dit ook over een zatlap zou kunnen gaan had ik nog niet eens gelegd :P
Haha ja, daar moest ik ook meteen aan denken :P
Noumoe. Er staat niet eens ‘bier’ of ‘alcohol’ in!
Ik weet niet wat erger is, dit doen in dronken toestand of met je volle verstand. :P
Ik dacht ook meteen aan een zat iemand, misschien wel na een concert van rowwen heze ;)
Liefs!!
Hahaa tien punten voor Caroline! ;)
Ik zie het al helemaal voor me. Je hebt je bestemming gevonden :P
Dat vind ik nou een goed woord, want doet me denken aan ‘De bestemming’ van Marco Borsato: “Ik lig op mijn rug in het gras en aanschouw de maan” :P
Ik krijg hier en festival gevoeltje bij: na een dagje Lowlands of zo hahaha ;)
Komt in de buurt!