In één adem

Samen waren ze weggegaan. Hij had haar meegenomen. Zij had niets gezegd. Ze had haar volle lippen, die de lucht altijd leken te kussen, slechts een klein stukje van elkaar gedaan. Haar helderblauwe ogen gewillig gesloten toen hij voorzichtig haar hand pakte.

Toen ze bij het water waren draaide zij zich om en deed haar lange mantel af. Nog altijd had ze niet gesproken. Hij keek. Ze was prachtig. Haar donkere, steile haar in een speelse knot, haar lange benen, haar perfectie in eenvoud zo, zonder sieraden. Het zwarte setje dat ze droeg legde accent op haar rechte rug, maakte haar heupen nog slanker.
Ze liep het water in. Gretig voelden de golven aan haar enkels, haar kuiten, haar dijen.
Haar blik rustte steeds op de horizon, dus had ze niet in de gaten dat hij zijn camera pakte. Hij fotografeerde haar. Hij fotografeerde haar schouders, haar handen, haar rug, haar billen. Honderden keren. Hij kon niet anders, moest elke beweging die ze maakte vastleggen, uitbuiten, hij wilde haar aan alle muren hangen, op alle posters in alle steden. De kracht van haar figuur vroeg om zijn aandacht.

Na enkele eeuwige minuten voelde zij hoe de kou in haar nauwelijks blauwe aderen trok en maakte ze aanstalten om terug te gaan. Hij stopte, stak zijn toestel in een onzichtbare beweging weg. Maar hij bleef kijken terwijl ze terugkwam. Zijn ogen volgden elke druppel die over haar huid gleed. Zij zag het verlangen, maar begreep het niet. Ze kon niet voelen hoe groot het was. Zonder een woord liep ze hem voorbij, naar huis.
Pas toen ze jaren later de foto’s vond, hield ze van hem.