Surrealisme

De duinen – hoog en koppig – vormden als zwarte laven een muur van zeeën om ons heen. Wat de anderen kenden als het echte water hoorde zich langzaam aan tussen de geluiden van krekels avondfeest.
We lagen in het prikkende gras onze ruggen te voelen. We dachten om klein en nietig te zijn tussen de donkere kleuren van de schemering. Een gelukkige tijd maar ook die aangaf slachtoffer te zijn van de grillen der natuur.
Dus werd er gehuild.
Dit en het leven leken zo mooi maar allemaal wisten we – de zwarthoofdige heuvels na – het was kort en zou veranderen en vergaan, genieten was ons de tijd niet toegestaan, de schemering zelf was niet-bestaand, enkel een geest ons in de ogen kijkend en elke keer als doorgedrongen was wat we zagen was de nacht al daar.
We konden het niet zien maar wisten het.
Tranen vormden een beeld naar schimmen en we keken op onszelf neer, uiteindelijk fluisterend:
“Dit kan niet, er is niks. Alles is oneindig weg.”