Poets gewoon je tanden.
Eindelijk kerstvakantie. Vlak voor ik naar het station liep begon pas goed tot me door te dringen hoe blij ik daarmee was.
Echter in de trein zelf werd mijn geluk grondig verstoord. Tegenover mij bevond zich een jongedame, die allereerst nog vrolijk ging zitten sms’en. Daarbij leek het er overigens niet op of zij maar enige intentie had daadwerkelijk een bericht te versturen. Al typend had ze het te druk met rondkijken en nog net niet hardop zeggen: ‘Kijk eens wat ik kan, sms’en zonder te kijken!’ Haar houding en indringende blik bevielen me weinig, maar dat bleek pas het begin van een vreemdsoortige woede.
In Cuijk aangekomen nam zij schijnheilig de moeite om op te staan voor degene die naast haar zat en uit wilde stappen. Ik keek expres niet. De lucht was geel.
De mobiele telefoon ging weg en opeens viel mij iets nieuws op. Mevrouw, die overigens muziek luisterde via een iPod of iets dergelijks, was kauwgom aan het eten. Dat begon nog netjes, maar gaandeweg richting Vierlingsbeek zakte haar mond bij elke kauwbeweging steeds verder naar beneden. Dit resulteerde in een gênante maar vooral luidruchtige vertoning. Het klonk míj niet als muziek in de oren. Ik werd er ronduit chagrijnig van.
Maar uiteraard ging ze rustig door, dankzij de muziek geen benul hebbende van de herrie die ze aan het maken was. Om maar te zwijgen van het wansmakelijke beeld dat ik erbij cadeau kreeg.
Ondertussen was de indringende blik niet verdwenen. En inmiddels keek ik net zo indringend terug. Helaas, de boodschap kwam niet aan. Ik meende toch echt met een vriendelijk gezicht aan mijn reis te zijn begonnen; niet iederéén kan alleen maar indringend kijken. Dat heeft soms zo zijn betekenis.
Gelukkig kwam alles goed in Vierlingsbeek, toen de zon in volle glorie onderging, een hert in het lage licht door de akkers sprong en ik de betreffende jongedame toch maar geen klap voor haar kop gaf. In plaats daarvan vluchtte ik, om de spontane vrolijkheid niet weer in woede om te doen slaan.
En nog één tip: als je het in de toekomst onverhoopt nodig mocht vinden toch kauwgom te eten terwijl je naar muziek luistert, houd dan je ogen open. Een eventuele manoeuvre om je chagrijnige medemens te ontwijken kan dan nog op tijd in gang worden gezet.
Ik zat laatst op een vrijdag in de trein naar huis, toen er tegenover mij een hele dikke vrouw en een hele dunne man gingen zitten. Dunne hand in dikke hand. Elke 10 seconden een zoen. Vrouw was nog een meisje, man leek me rond de 40. Vrouw at een zakje met chips leeg en man dronk een biertje.
Ik maakte ondertussen de sudoku uit de Spits of een andere krant. ‘Van die puzzeltjes begrijp ik niets,’ zei de man. ‘Ik ook niet’, zei de vrouw. En ik negeerde die opmerkingen.
Plotseling werd de vrouw nogal openhartig over haar seksleven. Ik begreep min of meer dat ze nog nooit met een man naar bed geweest was (daar kon ik me iets bij voorstellen). De man zei: ‘Kijk, ik geloof dat die man ons wel een goede gegeven heeft’, waarbij hij een zakje met iets dat op gedroogd gras leek, uit de binnenzak van zijn jas haalde. ‘Straks eerst een grote joint draaien en dan naar bed’, zei de man zuchtend.
Ik ging bijna over mijn nek.
He, ja, inderdaad. Wat vreselijk, ik snap niet dat mensen zo kunnen doen in de trein.
Toen ik naar Leiden ging zat ik tussen Leiden en Utrecht bijna elke keer wel in een coupé met een smakkend stelletje in de buurt. Bah. Maak er dan op zijn minst niet zo’n herrie bij…
Gadver :P
Lijkt me dus echt vreselijk :P dat is dus wel een voordeel aan fietsen, je kunt gewoon snel doorfietsen. :P
Haha ja, een van de wéinige voordelen :P
Je weet dus wat je niet moet doen als je nog eens met Bas in de trein zit :P
Ik vind mensen die zo kauwgom kauwen arrogant lijken.
Ik ook. Ik vind kauwgom sowieso vies. Je treft het overal aan waar het niet hoort.
Dat wordt altijd onder stoelen en banken geschoven.
:D
Ik vind kauwgom ook vies, ook als het niet onder stoelen en banken geschoven wordt.
Ja. Ik kauw nooit kauwgom. Je krijgt er pijn van in je kaken.
Het is ook zo irritant als mensen er steeds bellen van gaan blazen en die keihard laten knappen. Of als mensen zo’n enorme roze zoete stinkende kauwgom hebben.
Ja, de trein. Altijd weer goed voor de nodige kromme tenen en pestbuien.
Ach, een onuitputtelijke bron van inspiratie is het ook.
Heey,
Mooi beschreven.. En in de trein kom je idd mensen tegen die niet veel rekening houden met andere die er tegen over zitten.
Ook zijn er mensen die zich juist meteen aangesproken voelen! Laatst zat ik in de trein en keek een beetje rond, niet echt naar een bepaald iemand, gewoon kijkend wat er in en uitstapte. Zat er een meidje schuin tegenover mij, zegt ze zo, wat kijk je…
Alsof je met je ogen dicht moet gaan zitten…
Fijn oud op nieuw!
Groetjes Laura
Hello!
Treinen, een schatkist vol met zulke situaties. Ik geniet er elke keer weer van. De reacties van mensen als er bijvoorbeeld vertraging is… priceless!
Je was laatst trouwens fanatiek aan het filosoferen op mijn bloggetje, ghehe. Leuk!
Ik moet nu alleen het schrijven weer even oppakken. Vakantie (uitslapen) is het hoofdingrediënt van laks worden. Foei Eelco, foei.
oeh! en kijk mijn nieuwe item meteen even. Ik heb hem als link erin gezet ^^
cheers