Plakband
Ik wil praten maar.
Ik heb geen idee wat ik zou moeten zeggen of hoe ik alles niet alleen maar erger maak.
Het spijt me.
En ik weet dat ik enkel een slap excuus heb, ik ben ook maar een mens en zoiets als ‘errare humanum est’
maar ik heb nooit anders dan mijn best gedaan.
goed zoo! gewoon van je af schrijven! helpt altijd :P
;)
En opeens bedacht ik hoe ik een hele dag in de gang zou zitten, huilend.
Iedereen zou kijken en zich afvragen wat ik daar deed, want ik hoorde niet eens meer op die school, laat staan dat ik er moest gaan zitten huilen
maar zelfs dat zou allemaal geen zin hebben want één persoon zou me onverschillig of misschien zelfs bang voorbij lopen.
Je zou de mensen zien denken dat ik ongelijk had.
Ik ken het gevoel. Dat je echt wil laten tonen wat iets met je doet. Maar spijt is idd, net als andere emoties, vaak iets wat je los moet kunnen laten :)
xx
Ja, moeilijk is dat soms, maar als je het echt wilt dan lukt het vroeg of laat wel.
Of je schrijft het van je af ;)