Rode rozen
Verveeld strijkt mijn vinger over mijn oorschelp. Hij voelt de contouren van een roos. Ik zie het voor me: een dieprode bloem met perfect gekrulde bladeren.
Twee oren heb ik, twee rozen. En niet voor niets: liefde is dubbel.
‘Zij waren op. Hun bladeren streken langs mij heen, in uitverkochte handen.
De mensenmassa wiegde op het geluid van de doorns en snerpend. Ik luisterde en hoorde hoe moeilijk de kleine gezichten waren. Vol hartstocht en verdriet.
Zo ging het onbedoelde protest aan mij voorbij, anders dan hoe ik wankelend volgde maar stabiel in de straten als de maan in haar baan.
En dat, om een onnodig feestvieren in het zachte donker van de nacht, die uiteindelijk alles wat een mens nodig had graag omsloot. In duisternis.’
Ik ga slapen. Ieder mens kan dit niet oplossen, dus wat maakt het nog uit.
Verder is het vandaag een jaar geleden dat oma haar heup brak.
Het was net zo’n mooie dag als deze, of mooier. Maar in het ziekenhuis was het ijskoud.
Schetsen van iemand met vrijheidszin.
Een hele vrije zin die boven veel tekstjes past, maar bovenal boven mijn beschouwing.
Oei. Nu word ik benieuwd waar je beschouwing over gaat.
Ik ook!
Maar dat wist je al, Vicky ;)
Over conflicterende grondrechten: vrijheid van meningsuiting versus godsdienstvrijheid.
Wauw, mooi. Heb je dat onderwerp zelf bedacht?
Ik vind het ook heel ingewikkeld. Ik geloof dat je nooit kunt vastleggen hoe ver je met vrijheid van meningsuiting mag gaan.
Dan hoop ik altijd maar dat mensen zelf de grens kunnen vinden. Maar helaas zijn er eigenlijk bewijzen genoeg dat dat blijkbaar niet lukt.
Ach… De wereld zou ook nooit bestaan zonder alles wat elkaar dwarsboomt.
Ja :) Ik bedoel eigenlijk ook dat je titel nieuwsgierig maakt naar de tekst, niet alleen waar hij over gaat, maar wat er werkelijk stáát. Dus je hebt een zeer goede titel gekozen denk ik.
En verder feliciteer ik je ook hier!
Ja, je hebt gelijk. Twee keer; ik zou graag weten waar je tekst over gaat, Ingeborg, maar ik wil je ook feliciteren natuurlijk! :)
Mijn beschouwing zelf laat ik liever niet lezen. Ik vind hem niet goed.
Wat jammer. Hij is vast wel goed. Of in ieder geval niet: niet goed.
Maar het hoeft natuurlijk niet, al zou ik dan alsnog wel graag willen weten wat je uiteindelijke conclusie is :)
Ik zal even mijn laatste zin citeren: “Misschien moeten we berusten in het idee dat er uiteindelijk toch een joods-christelijk-islamitische cultuur ontstaat, niet alleen in Nederland, zoals Minister Ella Vogelaar dat opperde, maar ook in de rest van Europa.”
Wat zou het mooi zijn, als een dergelijke cultuur kon ontstaan zonder de bekende botsingen.
Ik denk vaak aan vrede. Ik vraag me af welk een hart er verantwoordelijk voor is dat we nog altijd geen vrede kennen. Het moet vreselijk zijn. Zwart en van steen.
Ik zal niet beweren dat ik nooit ruzie heb. Maar die zullen bijgelegd worden of in ieder geval niet beslecht met geweld.
*ruzies
Hihi, je kunt ook gewoon je reactie aanpassen (verbeteren). ;)
Ik moet toegeven dat ik soms wel de neiging heb ik te schoppen of te slaan.
Maar dit is minder werk dan naar web-log.nl gaan, mijn wachtwoord intypen, zoeken waar de reacties ook al weer staan en me afvragen waar je op moest klikken om hem te kunnen veranderen.
Oh ja, die neiging heb ik ook wel eens. Reageer hem af op een boom :) Of een lantaarnpaal, nog beter. Aangezien wij toch nooit sterk genoeg zullen groeien het vandalisme te noemen.
Hm. Ze kunnen ook al doorzichtige kikkers maken, dus misschien ook mensen heel sterk. Maar ja, ik reageerde ooit af op mijn kledingkast.
Zo natuurlijk.
mooi! al begrijp ik er niets van. Behalve van het eerst stuk.
Hihi. Surrealistisch is het dan ook wel.
Ik vraag me af of ik het zelf wel begrijp?
vast wel.. maar het hoeft niet… :o