Het kievitsnest

De trein wierp lange schaduwen over de ochtend.
En over de kievit, die alles en iedereen wat binnen een straal van vijftig meter rond haar nest kwam, met luid gekrijs verjoeg.
Het was alleen niet zo slim, om het nest dan langs een weg en een spoorlijn te maken, midden in een altijd bezette wei. Behalve de eksters, die puur lastig waren om te pesten, had de kievit treinen, tractoren, auto’s, losse voorbijgangers, drie koeien, twee paarden en een sproeier uit de buurt te houden. Dat viel niet mee.

Hetzelfde tafereel speelde zich dan ook al enkele weken af. De kievit vloog, tierend, om haar nest. Altijd hetzelfde rondje, tegen de klok in: over de weg en over het spoor, om iets verderop richting de overgang te gaan, langs het kruispunt, over de koeien, langs de bosjes met de vele eksters en terug over de wei, om weer een nieuw rondje te beginnen.
Ik had het nog niet één keer anders gezien. De eksters bleven komen en gaan. Maar ook ik, als fietser, skeeleraar of passagier van een trein, was telkens mikpunt van de consternatie. Het gegil bleek al snel onmogelijk irritant te worden, waardoor ik bij het langskomen spontaan liedjes in mijn hoofd kreeg als ‘Fuck you’ en snel doorreed.

En die andere kievit, die zat daar maar, in de wei, zwijgzaam toe te kijken. Maar als hij beschaamd had kunnen zijn, dan was hij dát geweest.