Perfect zoals het is.
Voor me staat een jongen. Hij is niet groot. Hij lacht hard en praat met een ruwe, oude stem. Met een grijns op zijn gezicht neemt hij een slok van zijn bier en gooit hij zijn peuk in de hoek.
Het siert hem niet, maar het kan me niet schelen. Ik weet waar ik voor kom.
Hij rolt zijn mouwen op. Gespierde armen, bruine huid. In dit licht nog meer dan anders, neem ik aan. Zijn handen zijn grof maar zijn vingers snel, sierlijk, vooral gecontroleerd.
Als hij speelt, staat hier een man. Hij buigt zich over het geluid. Heeft elke snaar allang geraakt.
En ik weet het wel, hij is niet knap. Maar toch is hij de mooiste.
Hij is accordeonist.
Niks mooier dan de perfectie van de imperfectie.
Haha ja :) Dat ben ik helemaal met je eens.
Op de een of andere manier heb ik inderdaad dit beeld van een accordeonist in mijn hoofd zitten :)
Het hoort erbij misschien. Maar toch is het ook uniek en bijzonder.
Gaat het over Tren?
Gaat het over Tren?
(A)
Uiteraard :)
P.S. Je moet niet vaker dan 1x op ‘plaatsen’ klikken :P