Kersmus
Er was al die tijd al een onverklaarbare liefde voor die ene kerstplaat. Die cd die was opgenomen door een aantal totaal onbekende mensen uit een klein dorpje ergens in Brabant. Geen bekende mensen. Geen uitstekende zangers, geen pakkende carols. Niets bijzonders, zouden anderen me zo vaak zeggen. Maar míj greep het en ik probeerde niet eens ooit een verklaring te zoeken, om de simpele reden dat dit volkomen logisch voor me was, dat het bij mijn Kerst hoorde zo lang als ik me kon herinneren.
En nu, na al die jaren, dan ineens dat onnozele besef.
De accordeon.
*reageert*
…
…
…
Oke, inhoudelijk: bij je eerste paar zinnen was ik bang dat The New Kids een kerstplaat hadden uitgebracht :P (Hahaha.) (Kwam door Brabant.) (Nee ik schat je niet te laag in.) Ik houd niet zo van accordeons.
Hahaha :P Ik vind de New Kids echt NIET grappig. Maar fijn dat je me niet te laag inschat. En ik hield vroeger ook niet van accordeons, dus het kan nog goedkomen :)
Met mij? Nee :D
Dat heb je soms met van die dingen. :) die gaan er gewoon bij horen en dan raak je er min of meer aangehecht. :) is wel fijn. ^^
Vooral bij kerst heb je er dan voornamelijk leuke herinneringen aan. :)
Ah, nee, jeugdtraumata betreffende accordeons… geniet jij er dus maar van in mijn plaats ;)
Hmm, dat klinkt alsof een of andere accordeon(ist) je wel iets héél vreselijks moet hebben aangedaan?
En inderdaad, het is leuk om mooie herinneringen te hebben bij muziek of andere dingen :)
Vernederende muziekdocente, is dat voldoende? ;)
Wil dat zeggen dat je ooit accordeon hebt gespeeld?
Oh, nee, dat dan weer niet. Heb ik je nu teleurgesteld?
Nee, dat had je me bij de eerste opmerking al :P Maar dan snap ik het niet?
Ik heb jouw blog verwaarloosd :( Niet intentioneel. Maar nu ben ik weer bijgelezen :D
En ik herken een terugkerend thema, een soort van algemene moraal… :P
De accordeon. :P