Huilen met de pet op

Newtoniaanse Kosmologie is zo’n vak dat oninzichtelijk blijkt. De verhalen klonteren zich samen tot een warboel, waar gek genoeg toch weer structuur in zit.

In de vorm van een enorm vraagteken dat de rest van de week ondoorzichtig boven je hoofd blijft hangen.
Als je leert dat de samenklontering ontstaat door een kleiner wordende straal, doordat de energie afneemt door de afnemende straal haak je af, mis je wat, haak je nog meer af en mis je uiteindelijk alles, wat dan weer doet realiseren.
Realiseren dat het leven blijkbaar toch in elkaar zit zoals datgeen waar je op dat moment naar aan het luisteren zou moeten zijn en zelfs dat je dat klaarblijkelijk nog bewijst als je niet oplet.

Maar ook realiseren dat je op een stoel op een verdieping op een fundering op de aarde zit, die niet zo stevig is als hij lijkt en draait en door het heelal schiet, terwijl de dunne korst rondom de vloeibare kern misschien wel op instorten staat onder ons gewicht.
Dan draait je stoel en geeft geen steun, behalve dat ene plankje dat intussen pijn doet. Je valt er net niet vanaf hoewel het vraagteken je topzwaar maakt, terwijl er ook nog donkere materie bestaat en je probeert niet aan de verkiezingen te denken.

Ik ga niks over de verkiezingen zeggen.
Donderdag mogen we de sterren nog een keer proberen, wat een geluk, we mogen weer van onze stoel.