Op d’n Es

31 mei

Vorige week ademde je nog, al was het wat zwaar. Het ging allemaal zo snel. Je was al weg toen ik nog in de trein zat.
Ik kan het wel beseffen maar niet bevatten, ik heb het nooit kunnen bevatten.
Hoe mensen van de ene op de andere dag niet meer bewegen en zich nooit meer zullen bewegen. Het klinkt zo logisch – als een lichaam het niet meer doet houdt het ermee op – maar ik snap niet hoe alle gedachtes, alle kennis zo snel weg kunnen trekken. Verloren gaan. De herinneringen die je misschien nog had aan vroeger.
En hoe je nu ligt te kijken, al kun je het niet zien.

Lieve opa,
Bedankt, ik zal je fratsen nooit vergeten.
Ik zal ook prutsen, fietsen, bramen plukken
en kastanjes eten.