Duivelsoffensief

Het bos smeekte om genade. Het was er loeiheet en ijzingwekkend stil. Vogels waren verdwenen en de wind joeg het kleurloze onheil langs de kale takken. Grijs. Grijs was de stilte, grijs was de verte, grijs waren de huiverende gestaltes. Tot een oranje puntje zich knetterend door de smeulende lucht baande. Vlammen vraten aan de voeten van de bomen, die zich doods hielden. In het vervloekte licht verscheen ineens de rand van de stad. De fabriekshallen en wolkenkrabbers die de dood in de ogen keken. Lichten waren gedoofd, de mensen gevlucht voor de waarheid die in hun gebouwen lag, het schroeiende geld, de brandende belangen.

In de rook was niets te zien van de onstuimige lucht die naderde en de huilende hel zou troosten met druppels van hoop, toen de aandelen verkromd, verkrampt, verkoold door de straten regenden.