Troost mij maar niet
De dag dat ik gebroken wakker werd en na het horen van de wekker mijn gordijnen open schoof, bleek de dag te zijn waarop ik voor het eerst zag dat er weer een beetje licht door de ramen kwam als ik ’s morgens op moest staan. Dus daar was hij dan: de lente. De eerste dag na een harde, prachtige winter met meer dan honderd natuurijskilometers, de dag dat ik langzaam bij moest gaan komen keek ik de lente recht in de ogen. Boven het land hing een mist van het smeltende water, land wachtend op vers groen.
Maar wat moet ik met warmte, zon, en blaadjes aan de bomen?
Het inzetten van de dooi doet altijd pijn.
Neeeee Esra, dat is juist fijn!
Morgen misschien?
Het is dubbel: enerzijds pijnlijk, anderzijds kijk ik uit naar bloesem en zon en lente :)
Ja precies, als die lente er eenmaal is vind ik het prachtig. Maar nu kan ik het even niet aanzien, want de mooie momenten zijn nog zo dichtbij…
Ik ben juist blij! Vond het gisteren namelijk niet zo gezellig op de weg, van Rotterdam naar huis..
Liefs!!
Maar voor jou wens ik je veel sterkte!
Nee, maar dat kwam juist door het invallen van de dooi, want zolang het maar vroor was er niet veel aan de hand op de wegen.
Maar dank je :)
Ik deel je mening, die smerige zooi van gesmolten sneeuw…. Nee ik vind dat helemaal niets en het glijden gisteren met de ijzel al helemaal niets. Ik stem voor óf zomer óf echte winter ;)
Ja :) Nou moet daar natuurlijk ook een overgang tussen zijn, maar die kan me niet snel genoeg gaan!
Pff het is nog lang geen lente joh ;) Het wordt vast wel weer snel koud.
Haha geloof je ’t zelf? :P
Aan de ene kant jammer, maar ik zie ook wel weer het mooie van het nieuwe seizoen!
Ik ook, ik ben er al overheen, vanmorgen had ik helemaal zin in de lente :)